पथिक सम्झी…

-गोपीकृष्ण ढुंगाना पथिक

त्यति लामो यात्राभरि न एक शब्द बोलिन् उनले,
अधरभरि संगालेको न त्यो मुस्कान खोलिन् उनले ।

यौवनको बगैंचामा बैंश फुले’थ्यो ढकमक्क,
फूलैफूलको बास्नाभित्र कसलाई राख्या होलिन् उनले ।

उराठिलो उदास’थ्यो मन स्वच्छ चड्डा बन्ला फेरि,
हरिणको चालमा जब हातमा मेरो छोलिन् उनले ।

आमने–सामने भा’थ्यो बसाइ नहेर्दा’नि दृष्टि पुग्ने,
था’भएन मेरो माया कति गहिरो घोलिन् उनले ।

मान्छेहरुको भीडमा पनि हुंदो रै’छ एउटै प्यारो,
संकेतमै विदा भइन् न बाबुआमा पोलिन् उनले ।

व्यक्त हुन्न भन्थें यदि सांचो माया भएदेखि,
त्यहि भयो हामीबीच आशछैन त्यो धोलिन् उनले ।

परेलीका यादभित्र मृगनयन आंखाहरु,
लाग्छ अझै निशाबीच ‘पथिक’ सम्झी रोलिन् उनले ।

मौनताका रातहरुबाट
काव्य कुञ्ज, गठ्ठाघर, भक्तपुर, नेपाल

प्रतिक्रिया दिनुहोस्

*