छोरी निहारिकासँग

– चक्रब्यूह क्षेत्री सुवेदी

छोरी †
देश कहिलेकाँही शिशाको घरजस्तो हुँदोरहेछ
जसले ढुंगा हाने पनि चर्किने
देशको शिरमाथि
एउटा लाटोकोसेरोजस्तो लाटो अँध्यारो
जहिले पनि घोप्टिरहने ।

निहारिका †
देश बनाउन
पहिले मन बनाउनुपर्छ
राष्ट् बाँच्न
पहिले विश्वास बाँच्नुपर्छ
युद्धको धुँवामा कहाँ देश हुन्छ ?

त्यहाँ कुरुक्षेत्र हुन्छ
बारुदको अँध्यारोमा
शिखण्डीहरु सगौरब उभिन्छन्
भिष्मपितामहहरु नतमस्तक
शकुनिहरु बोलिरहन्छन्
विदूरहरु नाजवाफ
अँध्यारोमा अंगुलीमालहरु निर्धक्क हाँस्छन्
बुद्धहरु चुपचाप †

छोरी †
फेरि अँध्यारो हुनुहुँदैन देशमा
अँध्यारोमा दुर्योधनहरु दाइँ गर्छन्
शकुनीहरु रजाइँ
दुःशासनहरु शासन गर्छन्

फेरि युद्ध हुनुहुँदैन देशमा
युद्धले जित्दा त बुद्ध मर्छ
झण्डाहरु डढ्न थाले भने
मुटुले बनेको माटो पनि गल्छ ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्

*