'कविता' वर्गका पोस्टहरू

मृत्यु मलामी

-जय  प्रकाश विवश म मृत बाँचेको छु आफ्नै संसारको मृत्युमा मलामी हुने तयारीमा छु . हो म मरेको छु आफ्नैको घातले आफ़्नैको बातले साच्चै म मरेको छु आफ्ना सपनाको मलामी , म आफै हुनु, मेरो बाध्यता भएको छु झुटो संसारको झुटा मान्छेको जालमा आफु राख्दै उसकै खुसीको प्रार्थना गर्दै . हो म मरेको छु

काठमाडौं

वीरेन्द्र नेपाल मन्दिरको भण्डारण भनेर चिनिने काठमाडौं फोहोरको डङ्गुर बनिसकेको छ, सभ्यताको केन्द्र भनेर मानिने काठमाडौं अश्लीलताको प्रदर्शन गर्ने थलो बनिसकेको छ । संस्कृतिको धरोहर मानिने काठमाडौं विदेशीहरुको ट्वाइलेट बनेको छ, विश्व सम्पदाको सम्पत्ति मानिएको काठमाडौँ हत्या, हिंशा र आतङ्क मच्चाउने स्थल भइसकेको छ ।

कविता यस्तो होस अब

– जय प्रकाश विवश अचेल संसार एक्लो छ रित्तो रित्तो छ किन मनले यसरी हतासिएको अनुभूति गर्छ खाली सन्नटा र रित्ततामा चलेको छ मेरो आफ्नो संसार।। होला तिमी हाँसेर बसेको देखेर आज म पनि मुस्कुराएको

मृत्युहरू

विप्लव ढकाल पार्कमा बसेर घाम तप्दै रूँदै बदाम खाँदै मरिरहेको छ तिम्रो कायर बाबु ! सोध उसलाई ऊ किन जुलुसमा जाँदैन ? जंगलमा घाँस र दाउराको भारी उठाउन नसकी गोबरमा मुख जोतेर मरिरहेकी छ तिम्री वृद्ध र रोगी आमा !

कठै नयां नेपाल

नारायण पन्त अझै आशा थियो तिमी शान्ती र विकास संगै फर्कने द्दौ फेरि पनि एक्लै  आयौ आम जनतालाई  निरास पारयौ कहिले यस्को नाममा कहिले उसको नाममा यो देशका डाक्टर, वैद्य हौं भन्नेहरुको स्वार्थको डोको कांधमा हालेर

ऐतिहासिक मुकुन्डो

-अनुप जोशी   सबैभन्दा सजिलो हुन्छ कहिल्यै नदेखेको अनुहार सम्झिन   जुनको चमकता लेपेर उज्यालै उज्यालो छरिदिए पनि हुन्छ फूलको कोमलता मिसाएर मनैभरी सुम्सुम्याईरहे पनि हुन्छ हुन्छ-कल्पनाको क्यानभाषमा कलेवर रंगहरुले मनमौजी

देशका दुस्मनहरू

—कमला अत्री प्रेमका नाममा पीडा दिनेहरू सुखका नाममा दुःख थोपर्नेहरू शान्तिका नाममा क्रान्ति जन्माउनेहरू अर्थात् धर्मका नाममा पाप गर्नेहरू आखिर के चाहन्छौं तिमीहरू ? किन चिमोट्छौं तिमीहरू ? किन चिथोर्छौ तिमीहरू ? किन जलाउँछौं तिमीहरू ? अनि किन मार्छौ जिउँदै तिमीहरू ?

किन होला ?

- रविन गिरी लाग्छ, म तिम्रै न्यानो ओढिरहेछु तिम्रै सास फेरिरहेछु तिम्रै आवाज बोलिरहेछु तिम्रै दृष्टि देखिरहेछु बाँचेको त म यसरी पो रहेछु ! किन होला, मलाई म पाउन तिमी चाहिएको ? मलाई मै बुझ्न तिमी चाहिएको ?

असामभित्र नेपाली

- मेनका पोखरेल आचार्य प्रभातझैं हृदय जहाँ खुलेर मुस्कुराउने प्रत्येक ढुक्ढुकी अपार प्रेममा रमाउने पवित्र व्रहमपुत्रको नदी सरी पवित्रता असामभित्र भेटिने रहेछ त्यो असीमता हरेक शब्द स्नेहले भिजेर बर्सने सधैं रहेछ जो विशिष्टता नपाइने अरु कतै जताततै सुसभ्यता झलल्ल झल्कदै थियो तमाम व्यक्ति व्यक्तिमा प्रकाश चम्कदै थियो

आदिवासी बयान

- पदम राई ‘युद्धविराम’ भोजपुर उकालो उक्लिन खोजें ओरालै झरें अगाडि बढ्न खोजें, झन् पछाडि परें हन्डर खाएँ, बिनाकसुर युगौंदेखि बाटो बनाउँदै हिँडेको मान्छे आफैं हिँड्न पाइनँ, आफूले बनाएको बाटोमा । असाध्यै तीखा आँखाहरू छन् बिछट्टै छिटा खुट्टाहरू छन् उत्पातै चलाख टाउकाहरू छन् तिनीहरूकै बीचमा छन् मजस्तै गरिखानेहरू भाकमै जिन्दगीको मिठास खोज्नेहरू