'कविता' वर्गका पोस्टहरू

 म र तिमी

- भानु दुलाल म समयबाट डढेको ठूटो मान्छे म चट्टानबाट चोइटिएको दर्शनढुंगा म सयपत्रीको झ्याँगबाट अलग्गिएको क्यातुक्के फूल म चामलभित्रको अमिल्दो धानको बिया म बाटाभरि पोखिएको तोरी, कोदो, गहु, मकैको दाना । म भाचिएको पूलको मक्किएको फलेक म भुत्ते कोदालीको फुटेको बिड म घुर्मैलो, मैलो, फाटेको आकाश म दुखाइएको आत्माको बिरक्तिएको दिन म गाउ समाजमा […]

छोरी निहारिकासँग

– चक्रब्यूह क्षेत्री सुवेदी छोरी †देश कहिलेकाँही शिशाको घरजस्तो हुँदोरहेछजसले ढुंगा हाने पनि चर्किनेदेशको शिरमाथिएउटा लाटोकोसेरोजस्तो लाटो अँध्यारोजहिले पनि घोप्टिरहने । निहारिका †देश बनाउनपहिले मन बनाउनुपर्छराष्ट् बाँच्नपहिले विश्वास बाँच्नुपर्छयुद्धको धुँवामा कहाँ देश हुन्छ ?

मेरो म

– तेजेश्वरबाबु ग्वंगः म एक प्रवाह आफ्नै गति भित्रको म एक स्वाभाव आफ्नै आचारण भित्रको । गतिशील निरन्तरताले स्वच्छ पखालिएको आचरण मेरो म एक मेलमिलाप सद्भावपूर्ण मुटुको म एक मानव मार्ग नडगमगाएको

झण्डा छ हातमा

– जगद्गुरु बालसन्त मोहनशरण देवाचार्य निश्वार्थ  मनमा मेरो , राष्ट्र नै थियो जीवन। हे बत्सल्यमयी  आमा, जिन्दगी छ समर्पण ।।१।। नेपाली कन अर्काले , उपेक्षा नगरिकन । सम्मान पाउँने काम, गरौ नेपाली भै कन ।।२।। गौरवै गाउँछन  आफ्नो, राष्ट्रकै गरि चिन्तन । सम्मान पाउँछन आफ्नो, राष्ट्रकै गरी पुजन।।३।। सर्वस्व जिन्दगी मेरो, मन होस अथवा धन […]

आमा र अस्पताल

- शुषमा मानन्धर क्याबिन बाहिरको कोलाहलपूर्ण कोरीडोर थाकेपछि अलिकति झप्की लाग्न पाएको हुन्न काखीमुनि थर्मामीटर घुसाउँदै ऊ झस्काउँछे “आमा, ज्वरो नाप्नु प¥यो ।” मध्यरातमा बल्लबल्ल लाग्न थालेको पातलो निँद्रा पनि अस्पतालकोएडजस्टेबल बेडबाट छताछुल्ल पोखिन्छ, पर परसम्म । सोहोर्दै थोपाथोपा पटकपटक आँखाभित्र भिजाउन खोज्छु तर परेलीमा नलाग्दै, निँदसुकिसक्छर काँडा बनेर, अर्को दिनभरि बिझाइरहन्छ ।

गाउँको वृद्धालय

प्रोल्लास सिन्धुलीय, सिन्धुली बुढाबुढीमात्र छौं गाउँमा छोराछोरीहरु छैनन् सखारै चराजस्तै चिर्बिराउने नातिनातिनाहरु छैनन् आँगनको डिलमा फूल छ तर टिप्ने कलिा आँखाहरु छैनन् त्यो अम्बाको बोट जसमा चरासँगै झुत्ती खेल्दै हुर्किएथे केटाकेटीहरु त्यो पाक्दै खस्दै गर्न थालेको पनि वर्षौं भयो

नाकावन्दीको दसैँ

- राकेश कार्की बा आमा आउन पाइन तेल छैन बसैमा नाकावन्दीले नदिने भो टीको थाप्न दसैँमा   प्लेन पनि आउन छोड्यो ठूल्दाई अड्किनु भो दिल्लीमा वर्षौँ पछि वल्ल आको दसैँको बेला विचल्लीमा

विषाक्त वर्तमान

- विवेक दुलाल क्षेत्री ‘दमक’ अहो पराक्रम तिम्रै छ निर्दोश पशु बध गरेर महाभारत ब्युझाउछौ राता सेता तुल टागेर सधै झिलिमिली भएको छनक दिन्छौ बाटै भरी सडक मर्मत नगरेर केही नथापाएको ढ्वाङ्ग पिट्छौ र आफ्नो आत्म रतिको साम्राज्य बिस्तार गर्न अबिर लगाएर एफ बि का भिताहरूमा धृस्टतापुर्बक चिप्किन्छौ ।

जिन्दगी नै समर्पण

– जगद् गुरु श्री बालसन्त मोहनशरण देवाचार्य महाराज निश्वार्थ  मनमा मेरो , राष्ट्र नै थियो जीवन। हे बत्सल्यमयी  आमा, जिन्दगी छ समर्पण ।।१।। नेपाली कन अर्काले , उपेक्षा नगरिकन । सम्मान पाउँने काम, गरौ नेपाली भै कन ।।२।। गौरवै गाउँछन  आफ्नो, राष्ट्रकै गरि चिन्तन । सम्मान पाउँछन आफ्नो, राष्ट्रकै गरी पुजन।।३।। सर्वस्व जिन्दगी मेरो, मन […]

रिङटोनको देश

- मनोज बोगटी हेल्लो… -क्याफेमा ? -ओके, ल ल… मल्टिकलर्ड हेल्लोहरूको माकुरी जालबीच मच्चिँदै हल्लिरहेको रङहीन आवाजलाई जीउ जोगाउन साह्रो यो रिङटोनको देशमा। गणतान्त्रिक हेल्लोहरूको कमर्सियल कलरट्यूनभित्र बिलाइरहेछ रायोको साग उम्रिने गाउँको सातो। कति छिटो उभियो हँ हेल्लोहरू कै ईंटाले गाउँको ढुकढुकी। बाख्रा खान पल्केको चितुवा बस्ने डॉंड़ामा टावर बस्छ त्यसले बाख्रा मात्र खॉंदैन मान्छे […]